Contacteer ons!

U kan ons bereiken via het email-adres buurtcomitegasfabrieklier@live.be.

Verhaal van een buurtbewoner

Ik oktober 2007 verscheen in een streekkrantje een klein artikeltje over de mogelijke plannen voor de Gasfabrieksite en het achterliggende gebied. Bij navraag op het stad werd ons medegedeeld dat er nog niks officieel was, en we het wel zouden horen als er meer duidelijkheid kwam.

Omdat het achterliggende gebied grenst aan onze tuinen, waren we toch bezorgd te lezen dat er gedacht werd aan de bouw van appartementsblokken. Momenteel bestaat het gebied uit enkele vijvers, grasvelden met bomen, struiken en bos. De huidige bebouwing betreft een chalet en een veredeld duivenkot. Mensen die het gebied ooit wilden kopen, was medegedeeld dat er enkel gebouwd mocht worden op de huidige plaats van bebouwing, niet groter of hoger. Appartementsblokken leken er zeker niet te mogen komen.

Het achterliggende gebied is bovendien erg vochtig. Na een flinke regenbui, staat het grondwater achterin de diepste tuinen (van nummer 14 tot en met 32), gelijk met het gazon. Een deel van het gebied tussen de vijvers en de vesten staat zelfs officieel ingetekend als overstromingsgebied, een ander deel als mogelijk overstromingsgebied.

We stellen ons dus vragen bij de effecten op de waterhuishouding bij grootschalige bebouwing, zeker wanneer er gesproken wordt van ondergrondse parkeergelegenheid. (Door de pompen die geïnstalleerd werden in de ondergrondse parkings van het Wallenhof, hebben de omliggende bewoners (Blokstraat en Waterpoortstraat) bij hevige regenval te kampen met wateroverlast.)

Aan de bewoners van de Gaslei nummer 1 tot en met 13, is ooit door de vorige eigenaar het aanbod gedaan een stuk grond bij te kopen, om hun tuinen dieper te kunnen maken. Er werd hen toen gemeld dat het hier parkgrond betrof (zoals ons door het stad ook altijd bevestigd werd), dus dat ze er geen paal in de grond mochten slaan, laat staan een tuinhuis op mochten bouwen.

De vele vragen die we ons stelden bleven onbeantwoord. Toen ons dan ook nog ter ore kwam dat er onteigend zou gaan worden, werden we werkelijk ongerust.

Schepen Guido van den Bogaert wilde geen officiëel gesprek, maar liet wel weten dat wij bewoners van "arbeidershuisjes" niet moesten denken dat we onteigening konden tegen houden, en dat hij eens over de muurtjes had gekeken en daarmee geconcludeerd had dat het daar toch maar "rommel" betrof. (Inderdaad werd hij hier met enkele collega's drie jaar geleden al opgemerkt terwijl hij over de muren gluurde.)

Op een andere infovergadering met schepen Van den Bogaert, maakte een bewoner de opmerking dat het leek of er op de plannen een huis in zijn tuin was getekend. De schepen gaf de bewoner ten antwoord dat dit klopte, er zou onteigend gaan worden.

Alles bij elkaar kregen we schrik dat onze stem niet voldoende gehoord zou worden, en startten we een petitie. We wilden zoveel mogelijk mensen op de hoogte brengen van de informatie die wij hadden en laten weten wat ons standpunt was. Dat sanering nodig is weten we, en daar zijn we ook niet tegen. Dat sanering geld kost weten we ook, dus dat er iets tegenover moet staan begrijpen we best. De omvang van het project lijkt ons alleen niet in verhouding,

Toen we in mei dan eindelijk een uitnodiging ontvingen voor een infovergadering over de plannen, hebben we deze informatie gedeeld met al die het horen wilde. De brief die we vier werkdagen op voorhand kregen, gaf ons de uitleg dat het om een voorlopig voorstel ging, en dat de infovergadering bedoeld was om onze mening te noteren, zodat hiermee rekening kon worden gehouden.

Vol goede moed zijn we vertrokken, maar bij binnenkomst stelde zich al problemen. Blijkbaar waren we ons boekje te buiten gegaan door ook anderen op de hoogte te brengen. De vergadering was enkel voor ons bewoners bedoeld. Als uitleg werd gegeven dat andere aanwezigen door hun vragen de bewoners minder tijd zouden geven om hun standpunten te formuleren (wat in dat geval enkel voor onszelf een probleem zou zijn). Vreemd was wel dat de schepen zijn collega's toesprak met de mededeling dat, had hij geweten dat zij aanwezig zouden zijn, hij het allemaal anders zou hebben aangepakt...

Op de infovergadering bestond het panel dat informatie zou verschaffen uit tien man. Al van bij het begin werd ons gevraagd geduldig te zijn, we zouden eerst anderhalf uur uitleg krijgen, en dan zou er nog een half uur overblijven voor eventuele vragen en bedenkingen. De plannen die zogezegd nog verre van concreet waren, werden ons behoorlijk concreet voorgestel. Blijkbaar waren er al enkele euro's betaald aan planbureaus, die zich de afgelopen maanden met het gebied hadden bezig gehouden.

De vervuiling bleek veel minder groot, qua oppervlakte, dan verwacht (enkel het gebied rond de huidige gasfabriek). Het afgraven van dit vervuilde gebied zou een put opleveren, waar logischerwijs ondergrondse parkings in zouden komen. Het bouwen op het achterliggende gebied werd beschouwd als meerwaarde voor de projectontwikkelaar, die liet uitschijnen dat het nog maar de vraag was of er wel winst gemaakt kon worden. Concrete vragen naar de kostprijs van sanering (of een grove schatting), werden ontweken. Toch vreemd dat zo'n groot bedrijf ("we zijn geen sociale instelling, we moeten natuurlijk winst maken"), zo'n sprong in het diepe neemt.

Opvallend was het verslag van de verkeersdeskundigen. Onze bezorgdheid van verkeersoverlast werd van tafel geveegd. Dat we nu al 's morgens en 's avonds moeite hebben om tijdens de spits onze straat in en uit te komen (bareel Lisp, schoolgaande fietsers en voetgangers), zou door de 150 extra auto's plus bezoekers niet verergeren. Een extra middenberm zou dit probleem verhelpen, en zo niet, dan moest het stad (een ander stuk van het stad?) het structureel oplossen. Het stad en het stad zijn soms blijkbaar twee verschillende dingen, wqaar de ene schepen voor ecxtra problemen zorgt, zal de andere het wel oplossen.?

Grappig detail overigens: een verkeersonderzoeksbureau dat toch oog dient te hebben voor de details, onze straat in zijn teksten consistent de Graslei noemt...

De infovergadering verliep niet echt gestroomlijnd. De frustraties waren al vanaf het begin zo groot, dat het niet lukte om anderhalf uur te luisteren. Bij het zien van beelden waarop er een grote streep door onze tuinen liep, kon niet iedereen zichzelf in de hand houden en werd er vooral emotioneel gereageerd. Dat de moderator ons aanmaande "volwassen" te blijven, en daarmee insinueerde dat we een stelletje kinderen waren, hielp niet echt. Het feit dat opmerkingen en bedenkingen (ook de goedgeformuleerde) van onze kant, door geen van de tien aanwezigen genoteerd werden, droeg ook niet bij tot een betere sfeer. Het gevoel dat onze mening niet ter zake deed werd alleen maar groter.

Men dacht ons een geste te doen door ons van de diepe tuinen te verlossen, dat is immers zoveel onderhoud. Als men werkelijk een geste had willen doen, en werkelijk onze mening had willen horen, waarom is men dan niet al veel eerder eens bij ons op de thee gekomen om er eens rustig samen over te denken? Het stad heeft geen geld om te saneren, maar wel om allerlei onderzoeksbureaus te betalen, die dingen onderzoeken die nog niet eens met de burgers zijn overlegd? En als het stad wil onteigenen (voor een speeltuin, voor meer groen), met welk geld willen ze dit dan betalen?

Op het einde van de vergadering werd er gestemd over de onteigening. Alle aanwezige bewoners stemden tegen, en ook de projectontwikkelaar was zo sympathiek zijn vinger op te steken. Wel straf dat diezelfde projectontwikkelaar al in december 2007, een aanvraag voor subsidie indiende bij de overheid, met vermelding van de wens ook tot onteigeningen over te willen gaan...